Człowiek jako wielki i niebezpieczny drapieżnik na ziemi
Dinozaury miały łuskowata skórę. Na plecach Stegozaura sterczały na przykład kostne płyty. Rodzina strasznych jaszczurów liczyła sobie, co najmniej 600 gatunków. Diplodok to 25-metrowy roślinożerny gigant. Najstraszniejszy z nich to groźny, mięsożerny tyranozaur. Sześćdziesiąt pięć milionów lat temu w wyniku tajemniczego zderzenia wyginęły dinozaury: być może z powodu gwałtownych wybuchów wulkanów lub upadku ogromnego meteorytu-nikt tego nie wie. W tym czasie wyginęło trzy czwarte roślin oraz zwierząt. Pierwsze prawdziwe ssaki, które pojawiły się około 180 milionów lat temu, odniosły zwycięstwo. Naczelne, o owłosionym ciele i gorącej krwi, przystosowują się do wszystkich środowisk i szybko się różnicują. Niektóre znikają inne ewoluują do dziś. Naczelne wykształciły się z innych ssaków 60 milionów lat temu. Prawdziwe małpy zaludniły lasy 25 milionów lat później. Nosorożec włochaty i mamut porośnięte grubym runem, żyły na skutej lodem półkuli północnej. To one spotkały nowego drapieżnika: człowieka. Gdy człowiek stał się wielkim drapieżnikiem los zwierząt nie zależał już od ewolucji. Tur, kuzyn wołu, czy dodo, biegający ptak, wymarły z powodu działalności człowieka.